Ateşin ortasında iman; savaş ortamında maneviyatın rolü

Ancak karşı cephede, İran bulunmaktadır ve onun hava askeri yapısı “klasik hava üstünlüğü”nden çok, “savunma caydırıcılığı ve karşı taraf için saldırı maliyetini artırma” yaklaşımına dayanmaktadır. İran Hava Kuvvetleri filosu büyük ölçüde F-5 ve F-14 gibi eski nesil savaş uçaklarına dayanmakta olup, birçok analiste göre modern muharebe uçakları karşısında ciddi bir şansa sahip değildir. Hava savunması konusunda da durum benzer şekilde değerlendirilmektedir. ABD ve İsrail cephesi, Arrow, Demir Kubbe ve benzeri gelişmiş çeşitli hava savunma sistemleriyle kendilerine geniş ve güçlü bir güvenlik kalkanı oluşturmuş durumdadır; buna karşılık İran’da bu ölçekte gelişmiş sistemler bulunmamaktadır. İran’ın hava savunma sistemlerinin büyük kısmı ise yerli üretim sistemlerden oluşmaktadır.

Bu iki tarafın teçhizat düzeyi ve çatışma durumuna ilişkin bu tasvir, her okuyucuyu ortak bir sonuca götürmektedir. İran’ın yalnızca kazanma şansı olmadığı değil, hatta varlığını sürdürme şansının bile bulunmadığı düşünülmektedir. İran’a yönelik saldırının ilk günlerine dair öngörüler, muhtemelen operasyonun 4 gün ile 1 hafta içinde İran’ın geniş çaplı yenilgisiyle sona ereceğini ve İran’ın zorunlu olarak teslim olacağını göstermekteydi. Bu öngörü, İran’da yalnızca iki ay önce bir darbe benzeri operasyonun gerçekleşmiş olmasına dayanıyordu. Bu kapsamlı operasyonda, iki gün içinde İran’da binlerce kişi katledildi. Güvenilir medya ve güvenlik kurumlarının bilgilerine göre, Mossad ve CIA tarafından tasarlanan bu kör isyanlar, İran’ın toplumsal yapısını çökertmeyi hedefliyordu. Bu operasyon büyük ölçüde bu hedefe ulaşmada da başarılı olmuştu.

1404 yılının 18 ve 19 Dey günlerinde İran tamamen bir isyan dalgasına sürüklendi. Binlerce cami, kütüphane ve dini mekân ateşe verildi; çok sayıda Kur’an yakıldı; binlerce kişi maskeli ve kimliği belirsiz kişiler tarafından sokaklarda bıçak ve kesici aletlerle parçalanarak öldürüldü ve son derece korkunç sahneler ortaya çıktı. İran toplumu için iki kâbus gecesi yaşandı. Belki de bu iki gecenin şoku henüz İranlıların hafızasından silinmemişken, 9 Esfand 1404 tarihinde ABD ve İsrail’in İran’a yönelik geniş çaplı saldırısı bir anda gerçekleşti.

İran bu ölçekteki bir krize nasıl direndi?

Belki de dünyada 47 yıl boyunca kesintisiz ve sürekli bir şekilde yaptırımların ve küresel izolasyonun baskısı altında kalan çok az ülke vardır. Devrimiyle eş zamanlı olarak yıllarca iç karışıklık yaşayan ülke sayısı da oldukça azdır. Devrim olgusu zaten bir toplumun tüm yapılarını sarsar ve silahlı gerilla gruplarının ortaya çıkması, ülkenin huzur bulmaması için tüm gücünü kullanması, aslında İran Devrimi’nin üzerine dökülen bir benzin etkisi yaratmıştır.

Henüz devrim sonrası yapısal kurumlarını tamamlayamamış yaralı İran toplumu, iç savaşla mücadele ederken bir anda Irak’ın Saddam Hüseyin liderliğinde saldırısına uğramıştır. Saddam, Batı ve Doğu blokunun tüm lojistik ve askeri desteğini arkasına almış ve savaşın başında yaptığı bir açıklamada muhtemelen öğle yemeğini Tahran’da yiyeceğini söylemiştir. Sovyetler Birliği’nden ABD’ye, Almanya’dan İngiltere’ye ve Körfez Arap ülkelerine kadar herkes Saddam’a destek olmuş ve ihtiyaç duyduğu her şeyi sağlamıştır.

Bu savaşın yanında silahlı grupların güçlendirilmesi ve ülke yöneticilerine yönelik geniş çaplı suikastlar, İran’ın tüm bedenini parçalamıştı. Ancak İran ayakta kaldı. İran bu korkunç süreçten başı dik bir şekilde çıktı. Belki de hiçbir ülke böyle bir dönüşümü ve baskıyı kaldıramazdı. Ama İran kaldı ve gelecek nesiller için bir ibret aynası oldu.

Gerçekten de, İran 40 yıl önce o kritik dönemde nasıl ayakta kalmayı başarabilmişti ve 47. devrim yılında ülke bir kez daha en ağır iç ve dış saldırılarla karşı karşıya kaldığı halde bugün nasıl yeniden ayakta kalabilmiştir?

Dünyanın hangi yerinde 60 gün boyunca her gece insanlar ülkenin tüm meydanlarında toplanıp bayrak sallayabilir ve yumruklarını sıkıp ülke düşmanlarına karşı sloganlar atabilir? Kar, soğuk ve yağmur altında bu katılım kesintiye uğramamıştır. Bombardıman altında, Amerikan ve İsrail savaş uçaklarının ürkütücü ve sarsıcı gürültüsü eşliğinde bile bu katılım azalmamıştır. Hava savunma sistemlerinin saldırı dronlarıyla çatıştığı anlarda bile kimse meydanı terk etmemiş, aksine tüm halk tek ses olarak “Allahu Ekber” sloganını yükseltmiştir.

İran’da ne olmaktadır? Bu insanlar, sanki savaşla karşı karşıya kalındığında insanın en doğal davranışı olan ölüm korkusunu tamamen anlamını yitirmiş gibi hangi güçle donatılmıştır? Bu millet nasıl oluyor da bu şekilde meydanlarda yer alıyor, geceleri gündüze çeviriyor ama alanı boş bırakmıyor?

Savaşın ortasında ve tehditlere rağmen, Amerikan ve İsrail savaş uçaklarının yoğun varlığına karşın ülke askeri liderlerinin cenaze törenlerinde son derece geniş katılımlar görülmektedir; kadın-erkek, yaşlı-genç, çocuk-büyük herkes hiçbir korku duymadan meydanlarda yer almaktadır.

Asıl soru şudur: Bu milleti bu şekilde sokağa çıkaran ve cesaretlendiren güç nedir?

İnanç ve Allah’a tevekkül, bu katılımın yegâne anahtarıdır.

Evet, bu durum, teolojik bir boyuta olan inançla gerçekleşmiş bir mucizedir. Savaş alanında aktif olan ve rol oynayan bir yaratıcının varlığına inanmak, duaların savaşın seyrini değiştirmede etkili olduğuna dair inanç bu sonucu ortaya çıkarmıştır.

Bu tabloya baktığımızda, tevekkül ve teolojik alanla bağlantının insanda ne kadar olağanüstü bir güç oluşturduğunu görürüz. İşte bu nedenle her gece İran sokaklarında maneviyatın güçlü etkisi açıkça gözlemlenebilir. Bu topluluklara katılanların çoğu zikir ve dua ederek orada bulunur. Çünkü Allah ile kurdukları bağın gösterişe dayalı değil, gerçek bir bağ olduğuna inanırlar.

İşte bu noktada, Batı dünyası tüm askeri donanımına rağmen İslam İran’ı karşısında yetersiz kalmıştır. Bu savaş sahnesini değiştiren şey İran’ın füze gücü değil, milletin teolojik alana ve ondan doğan maneviyata olan inancıydı. İran halkının inancı, bir mucizenin ortaya çıkmasına zemin hazırladı ve bu mucize gerçekleşti.

Kâğıt üzerinde dünyanın en büyük askeri güçlerine karşı hiçbir şansı olmayan İran, tek başına onlara karşı durdu. Yüzlerce balistik füze ve binlerce insansız hava aracı İsrail’e, bölgedeki Amerikan üslerine ve bazı müttefik ülkelerdeki tesislere fırlatıldı ve Hürmüz Boğazı önemli bir süre kapatılarak küresel petrol ticaretinde ciddi aksamalara ve enerji fiyatlarında artışa yol açtı. Direniş Ekseni (Hizbullah, Husiler ve Iraklı milisler) de sürece dahil oldu ve çatışmalar Lübnan ve Irak’a yayıldı.

Beş hafta süren yoğun çatışmaların ardından ABD Başkanı Donald Trump ateşkes talebinde bulundu.

Evet, bu bir mucizeydi ve İran bu savaştan bu şekilde çıktı. İran’ın medya gücü, Batı dünyasının dev medya imparatorlukları karşısında neredeyse sıfır düzeyindeydi. Ancak sanki mucize bir kez daha açıkça ortaya çıktı. Dünyada devrimci içerikli yalnızca birkaç “Lego tarzı video klip” kısa sürede küresel bir hareket doğurdu ve dünyanın çok sayıda özgür insanı İran ile dayanışma ve empati gösterdi. Bu medya hareketleri ancak bir mucize kavramı içinde anlam kazanabilirdi.

Kısa bir süre içinde İran’ın bu düşmanlara karşı duruşu, mazlumun zalime karşı direnişi olarak algılanmaya başladı. Epstein Adası’nın zalimleri, o şeytani adada sergiledikleri vahşi davranışlarla dünyayı hayrete düşürmüşken, İran adı verilen bir engelle karşılaştılar. Bu engel onların karşısında durdu ve onların kurduğu sahnelemeye teslim olmadı.

Dünyanın farklı ülkelerinde İran’ı desteklemek ve bu vahşi saldırılara karşı çıkmak için geniş katılımlı gösteriler düzenlendi ve İran bayrağı Filistin bayrağıyla birlikte dalgalandı; böylece hak cephesi kendi mensuplarını dünya kamuoyuna daha iyi ve daha güçlü şekilde tanıtmış oldu.

Allah’a tevekkül, ABD ve İsrail’in yüzlerce hava sortisi, Tomahawk gibi hassas füzelerle sağladığı teknolojik ve hava üstünlüğü, tam istihbarat ve hava hakimiyetiyle İran tesislerini hedef aldığı bir ortamda karşı bir güç olarak ortaya çıktı. Ancak ilahi zafer inancı ve Allah’a olan iman, silahlı kuvvetleri ve halkı direnişe devam etmeye teşvik etti. Böylece İranlılar, Kur’an’ın Talak Suresi 3. ayetinin bir tezahürü olarak kabul edildi.

Kur’an ayeti:

وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ ۚ إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ
“Kim Allah’a tevekkül ederse, O ona yeter. Şüphesiz Allah, emrini yerine getirendir.” (Talak Suresi, 3. ayet)

Bu savaş, teolojik alana dayanıldığında zaferin ilahi bir lütuf olarak verildiğini göstermiştir.

إِنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلَا غَالِبَ لَكُمْ ۖ وَإِنْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ

“Eğer Allah size yardım ederse, size galip gelecek kimse yoktur; eğer sizi yardımsız bırakırsa, O’ndan sonra size kim yardım edebilir?” (Âl-i İmrân Suresi, 160. ayet)

Şehadet ve fedakârlık kültürü, komuta merkezlerine yönelik geniş çaplı saldırılara ve komutanlara yönelik suikastlara rağmen, basij güçleri ve halk unsurları şehadet ruhuyla saldırılara karşı durarak insansız hava aracı ve füze operasyonlarını sürdürmüştür. Bu kültür, gelişmiş teçhizat eksikliğini fedakârlıkla telafi etmiştir.

وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ

“Allah yolunda öldürülenleri sakın ölü sanmayın; bilakis onlar diridirler, Rableri katında rızıklandırılmaktadırlar.” (Âl-i İmrân Suresi, 169. ayet)

Nihai analiz:

Bu tür anlarda, hayatın ilahi boyutu her zamankinden daha açık bir şekilde kendini gösterir; insanın yalnız olmadığını ve olayların ağır yükünü yalnızca kendi gücüyle taşımadığını fark ettiği bir durumdur. Tevekkül bu ufukta soyut bir kavram değil, yaşanmış bir deneyimdir; kaosun içinde bir tür huzur ve imanın derinliğinden doğan bir güvendir.

Savaş, görünüşte bir endişe ve kayıp alanı olsa da, özünde anlamın bir sınav sahnesi olabilir; insanın korku ile umut arasında, kaderin yalnızca dünyevi güçlerin elinde sınırlı olmadığını anladığı bir noktaya ulaştığı yer. Bu idrak içinde kalp huzur bulur; gerçeği inkâr ederek değil, daha büyük bir hakikate dayanarak.

Böylesi bir zamanda Allah’a tevekkül, eylemsizliğe düşmek anlamına gelmez; bilakis, sağlam bir kalple ayakta durmak demektir. Bu kalp, insan çabasının ilahi irade ile birlikte anlam kazandığını bilir. İşte bu noktada korku yerini vakara bırakır ve kaygı, içsel bir sükûnete dönüşür.

Sonuç olarak insan, zorlukların ortasında hayatın sadece krizlerden geçmek olmadığını, aynı zamanda krizlerin içinde Allah’ın varlığını anlamak olduğunu fark eder; eğer bu varlık görülürse, patlama ve kaos sesleri arasında bile huzur deneyimlenebilir. Bu huzur, unutmanın değil, kesin inancın huzurudur.